یک روز رسد غمی به اندازه کوه

یک روز رسد نشاط اندازه دشت

افسانه زندگی چنین است عزیز

در سایه کوه باید از دشت گذشت

يادش بخير

يه زماني دروغ گو دشمن خــــــــدا بود..

 

هی لعنتـــــی !

مـــرا الــکی دوســـت داشتــه بــــاش

دیـــگر بــــه دروغ راضـــی شـــده ام

!

بی حس شده ام از درد !

از بغــض !

فقط گاهـی

خـط ِ اشکی …میسـوزانـد صـورتـم را


و من پنداشتم او مرا خواهد برد

به همان کوچه رنگین شده از تابستان

به همان خانه بی رنگ و ریا

به همان لحظه که بی تاب شوم

او مرا خواهد برد به همان سادگی رفتن باد

... او مرا برد!!!

ولی برد ز یاد !!!


ایـ ـــنـ ـ روزهـ ـــا مــے گُذَرند امّا

مَنـ ــــ اَز اینـ ـــ روزهــــــا نِمی گُذَرمـ ـــ …