رفته از دست دگر قدرت بینایی من

خسته ام خسته ازین غربت و تنهایی و درد

بیش از این نیست دگر تاب شکیبایی من

بی تو دلمرده و افسرده ترینم بر گرد

ای نفس های تو اعجاز مسیحایی من

بی تو چون شاخه ی خشکیده ی بیدم آری

تو بیا تا برسد فصل شکوفایی من