كه فناي توشد اين زندگي فاني من

سر زلف تو كه بر شانه من ريخت

چو بيد پريشان شد از اين پريشاني من

انقدر گريه پنهان به شبستان كردم 

كه عيان شد به همه، گريه پنهاني من

زورق زندگيم پر شده از بار گنه

 گو خدا را مددي، مرغ سليماني من

عقل مي خواست اتش بزند بستر احساسم را

غافل از درك منو خواب زمستاني من

اين همه سيل خزان كز نگهت ميريزد

ترسم اخر بشود باعث ويراني من

با چشم تو كه آغاز نمودم سفر عمر

چون چشم سياهت شده پايان من از اشك

من از اين راه به آفاق توان رفت 

اين است نصيب منو پيمان من از اشك