در بهار زندگي احســاس پيـــــري مـــي كنم

بـــــا هـمــه آزادگـــــي فكر اســـــيري ميكنم 

بـس كه بد ديدم ز ياران به ظاهر خوب خود

بعد از اين بر كودك دل سخت گيري مي كنم

در به رويم بسته است از اينواز ان خسته ام

مـن به جـمــــــع اشيان پاشيدگان پيوستــه ام

اي خـــــدای آسمــان بهتـر تو ميداني كه من

بار ها در راه او تا پاي جـــــان بنشستــه ام

شمـــع بودن ذره ذره اب گـــــشتن تا به كي

راه پــــــر خــاشــــاك رفتـــــــن تا به كـــي