هرچند در جنونم لیک عاشقی نجیبم

از درد خسته ی دل آرامشی ندیدم

از جرعه ای محبت محروم و بی نصیبم

در قلب پاک جنگل آهوی بی پناهم

در دادگاه هستی مجنون بی گناهم

در خلوت درونم بغضی غریب دارم

نجوا کنم شب و روز با کاغذ سیاهم

در کوچه های قلبم یک خانه آشنا نیست

هر چند قلب پاکش از قلب من جدا نیست

در  ساحل خیالم از غصه میشوم خاک

انگار موج دریا چون سایه با وفا نیست

با عشق آشنایم از غصه ها فراری

در آسمان یادت چون ابرها بهاری

رویم شود پریشان قلبم چون بید لرزان

وقتی که مینویسم یک خط یادگاری