آدمی به خودی خود نمی افتد

اگر بیفتد

از همان سمتی می افتد که به خدا تکیه نکرده است...

 
گر باران ببارد،

باز می آیم درون کوچه ی امید،

و از ترکیب دستانم برایت چتر می سازم

مبادا قطره ای باران،

بیازارد نگاه مهربانت را.

وقـتی از چـشمِ کـسی بیُــفتی ،

مثلِ یــك قـــطره اشک ..

دیگه فــرقـی نمیــکنه کجـــا بـــاشی !؟

گوشه ی چشم ..

رویِ گونه ..

... و یا ..

رویِ خــاک !

تـــو دیـگه چــکیــدی!

آدم هــا بـرای هــم سنگ تمــام مـی گذارنــد،

امــا نـه وقتــی کــه در میانشــان هســتی،

نــــــــه..،

آنجــا کــه در میــان خـاک خوابیــدی،

"سنـــگِ تمــام" را میگذارنـد و مــی رونــد....