آرام شـده ام مثل درخــتی در پاییـز

وقــتی تمام برگ هایـش را

باد بــرده باشـد!

چه اندوه بار است،

بزرگ میشویم

که بمیریم...
.
.
.
همین!




آرام شـده ام مثل درخــتی در پاییـز

وقــتی تمام برگ هایـش را

باد بــرده باشـد!




" تـــو "

دو حرفــــــــــــ بیشتر نیســـت ،

کلمه ی کـــوتاهی

کـــــه برای گفتنش

جانم به لبــــ رسید و

ناتمــــــــــام ماند




آنکه میرود نمی فهمد ...

اما آنکه بدرقه میکند خوب میداند که

کاسۀ آب معجزه نمی کند ...




داستان را شروع میکنیم...

یکی بود و...

یکی نابود...!!!




چکه چکه ...

ابر ابر ...

دست آسمان را گرفته ام ، میبــــــــارم !