یآ،هر از چند گاه !نیآ
دنیایم را 
آرامشم را 
سکون ِ اجباری روز هآیم را 
نریز بهم . . .
که مجبور باشم 
مدیون باغچه شوم
از بس ِ که خاکستر و دود مهمانش 
میکنم
نیآ لعنتی