از خويش، غريبانه گسستند مرا

گفتند هميشه بي ريا بايد زيست

آيينه شدم، باز شكستند مرا

در عشق، اگر عذابِ دنيا بكشي

با اشك، به ديده طرح دريا بكشي

تا خلوتِ من هزار غربت باقي است

تنها نَشدي كَه دردِ تنها بكشي

تا عشق تو داغ بر جبين ميريزد

چشمم همه اشك آتشين ميريزد

هجران تو را اگر شبي آه كشم

خاكستر ماه بر زمين ميريزد