در شبستان غزل بستری ام

طبعم آبستن شعری ست شگفت

در تب لحظه ی بار آوری اممثل اینست که دارد کم کم

می دهد گل ،تب نیلوفری ام

بعد از این صاحب تورات و زبور

یا سلیمانی از انگشتری ام

گرچه یک وسوسه شیطانی

می زند طعنه به پیغمبری ام

در خودم نیستم انگار ای عشق

لحظه ای دیو و زمانی پری ام

نه ،چنین نیست!هوایی شده ام

شاعرم ،شاعر لفظ دری ام

ذره ای عشق و صمیمیت را

بفروشند اگر،مشتری ام

باز ای عشق اهورایی من

به کجا می کشی و می بری ام؟

خواب رنگین تو را خواهم دید ؟

آه از این همه خوش باوریم