گهی بر شادمانیها گهی بر غصه می خندد

شبیه شاپرکهایی به دور شمع میگردی

                                                    از این سوز و از این چرخش به تو پروانه می خندد

من از این نا مرادیها نرنجم تا تو را دارم

                                                            به تو آنقدر محتاجم که هر بیچاره می خندد

اسیر عشق گشتم من رهایی را نمی خواهم

                                                          به این حبس آنقدر نازم که هر آزاده می خندد

نثار خاک کوی تو کنم هر لحظه جانم را

                                                        برای جان فشانی ها به من هر مرده می خندد

من از عشق آنقذر مستم که لب بر جام می بستم

                                                به من ساقی از این مستی دوصد مستانه می خندد

به دست خویش می آرم برون از سینه قلبم را

                                                           به تو تقدیم میدارم که بر من خنده می خندد

رکوعم را سجودم را قنوتم را تو میبینم

                                                     شوم کافر از این پس من به من ابلیس می خندد

الهی شکر میگویم که بر من دلبری دادی

                                                              ولی دانم الهم نیز بر این شکرانه می خندد

یکی یکدانه ای در دل تو را در سینه میکارم

                                               از این کشت و از این محصول به من هر دانه می خندد

تویی در شعر من معنا تویی در بیت من خوانا

                                                   چنان وصفت کنم در شعر که هر خواننده می خندد

وصالت گر به دست آرم به بخت خویش میخندم

                                                            بخندد گر به من عالم خودم بر خنده میخندم